به آيهء شريفهء « فمن ابتغى وراء ذلك » « 1 » نتيجه فرق خواهد كرد و جهت استدلال فقهى متفاوت با نتيجه‌اى خواهد بود كه از روايات گرفتيم . به اين بيان كه : بر اساس اين آيهء شريفه ، يكى از مصاديق « فمن ابتغى وراء ذلك » آن است كه زن اجازه دهد تخمك هوويش را در رحم او قرار دهند ، خواه تنها تخمك را قرار دهند - چنان كه در شكل سوم گذشت - يا تخمكِ تلقيح شده با نطفهء شوهرش را قرار دهند - چنان كه فرض سوّم بر همين اساس است - در همهء اين صورت‌ها ، شارع مقدس اجازه نمىدهد تخمك ديگرى وارد رحم او شود ، بلكه مىخواهد رحم زن تنها براى نطفهء شوهرش باشد ، نه چيز ديگرى . اشكال برخى از فقهاء اين شكل از تلقيح را مشابه با فرض اوّل دانسته‌اند كه نطفهء مرد را در خارج با تخمك زن تلقيح كرده و جنينِ به وجود آمده را تا لحظهء تولّد ، در دستگاهى پرورش دهند ، بر اساس اين تنظير حكم به جواز اين فرض كرده و گفته‌اند اشكالى ندارد كه جنين را در رحم زن ديگر قرار دهند . البتّه اين بزرگان ، عدم دلالت روايات را نيز با اين تنظير ضميمه مىكنند و قول به جواز را استنتاج مىكنند . جواب دليل حرمت در اين فرض ، همان آيهء شريفه است ، به عبارت ديگر

--> ( 1 ) . المؤمنون ( 23 ) : 7 .